\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n...
به گزارش روابط عمومی فرهنگسرای رسانه، به مناسبت روز خبرنگار و به همت فرهنگ‌سرای رسانه، ویژه برنامه «کتاب خبرنگار» با نقد و بررسی «جنگ کی تمام می‌شود» نوشته صادق وفایی از خبرنگاران خبرگزاری مهر با مشارکت امور کتابخانه‌های سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران و با حضور مهدی محمدی رییس فرهنگ‌سرای رسانه، صادق وفایی نویسنده اثر، محسن باقری‌اصل منتقد و میثم رشیدی مهرآبادی کارشناس - مجری برگزار و به دلیل رعایت موازین بهداشتی بدون حضور مخاطب و به صورت زنده از طریق صفحه رسمی اینستاگرام فرهنگ‌سرای رسانه پوشش داده شد. \r\n\r\n\r\n\r\nدر ابتدای این جلسه، میثم رشیدی، مجری برنامه با معرفی صادق وفایی که از خبرنگاران باسابقه است، از او خواست تا توضیحاتی درباره نگارش کتاب «جنگ کی تمام می‌شود» بدهد. او گفت: از سالیان دور علاقه زیادی به مقطع تاریخی جنگ جهانی دوم داشتم و مطالعات زیادی در این زمینه داشتم. تئاترهایی هم که تاکنون در آن کار کرده‌ام یا در مورد جنگ جهانی دوم بوده است و یا با موضوع استیلا غرب در قرن بیستم بوده است. در حقیقت فجایع بشری که در قرن بیستم در غرب رخ داده است را از نظر ادبی به تصویر کشیدم. \r\n\r\nمحسن باقری‌اصل که به عنوان منتقد در این جلسه حضور داشت، با اشاره به کتاب «جنگ کی تمام می‌شود» گفت: می‌خواهم صحبت‌هایم را با این سوال آغاز کنم که یک خبرنگار چگونه می‌تواند رمان‌نویس باشد؟ در این زمینه چند نکته مهم وجود دارد؛ به نظرم هر کس مدیوم خاصی دارد که نباید از آن خارج شود. مدیوم به هر کس یاد می‌دهد که چه فرمی از کار را باید انجام دهد. این موضوع بسیار مهم است. جالب است بدانید وقتی به نویسندگان شاخص دنیا نظیر همینگوی هم نگاه می‌کنیم می‌بینیم که آنان هم آثاری دارند که در فضای خبرنگاری و گزارش بوده است. در حقیقت شاید بتوان گفت همینگوی یک خبرنگار بوده است و در کتاب «پیرمرد و دریا» او نمونه‌هایی از گزارش‌هایش را می‌بینیم. \r\n\r\nرمانی قابل قبول است که مبتنی بر زیست نویسنده باشد/ موقعیت‌های ممتازی که خبرنگاران درکش کردند\r\nوی اضافه کرد: به نظرم موضوع مهمی که وجود دارد این است که کتاب مبتنی بر زیست نویسنده باشد، حتی فارغ از مطالعات او، کتاب بر پایه زیست نویسنده نوشته شده باشد. خبرنگارها از این جهت موقعیت‌های بسیار ممتازی را درک کرده‌اند؛ در حقیقت آنان می‌توانند وقایع خوبی را از نزدیک ببینند و همین موضوع کمک به زیست آن نویسنده در کتابش می‌کند. در نقطه مقابل به یک نویسنده روشن‌فکر نگاه کنید که بسیاری از موقعیت‌های یک خبرنگار را درک نکرده است. ماحصل کار او یک رمان آپارتمانی است. احتمالا برای مخاطب بسیار جذاب است که یک خبرنگار تجربیات خود را تبدیل به درام کند. \r\n\r\nکتاب جنگ کی تمام می‌شود، از دل یک نمایش‌نامه بیرون آمده است\r\nوفایی با اشاره به سابقه نگارش کتاب جنگ کی تمام می‌شود گفت: کتاب دیگری به تازگی از من چاپ شده که درباره تاریخ شفاهی دوبله است؛ در آن کتاب گفت‌وگوهایی با بسیاری از دوبلورهای کشور داشتم و ذات آن کاملا خبری است. به عنوان یک خبرنگار و مستندنویس، زندگی تعدادی از هنرمندان دوبله را در قالب‌ فشرده مصاحبه ثبت می‌کنم. البته در مورد کتاب «جنگ کی تمام می‌شود» باید بگویم که خبرنگاری را خودآگاهانه در آن دخیل نکردم. سال 93 نمایش‌نامه «جنگ کی تمام می‌شود» را درباره جنگ جهانی دوم نوشتم و در سال 97 می‌خواستم اجرایش کنم. این کار را به 3 سالن دولتی ارائه کردم و هر سه آن را رد کردند. کارمان دانشجویی و خوب بود اما چون چهره نداشتیم آن را رد کردند. از این اتفاق خیلی ناراحت شدم و چون می‌خواستم حرفم درباره جنگ جهانی دوم را به گوش مخاطب برسانم سراغ نوشتن این کتاب رفتم. در حقیقت هسته مرکزی این کتاب همان نمایش‌نامه است. وقتی این کتاب را می‌نوشتم، ندای درونی‌ام این بود که من یک کارگردان و نمایش‌نامه‌نویس تئاتر هستم و چون اجازه ندادند که در آن قالب کار کنم آن را در قاب دیگری آوردم تا به سمع و نظر مخاطب برسد. \r\n\r\nوی خاطرنشان کرد: من معتقدم که کتاب‌نوشتن جوششی است نه کوششی و در حقیقت نمی‌توانم ادای نوشتن کتاب را دربیاورم. اکنون مشغول نوشتن کتاب دیگری هستم که آن هم در فضای جنگ جهانی دوم است. بسیاری از کسانی که این کتاب را خواندند به من می‌گویند که این کتاب تصویری است؛ احتمالا به این دلیل است که از دل یک نمایش‌نامه بیرون آمده است. حس می‌کنم خبرنگاری من با تاثیر بر ناخودآگاهم در نثر کتاب تاثیرگذار بوده است. \r\n\r\n\r\n\r\nنویسنده ایرانی باید داستان ایرانی بنویسد\r\nباقری‌اصل در بخش دوم صحبت‌های خود با اشاره به تصویری‌بودن کتاب گفت: دوست داشتم تئاتر این کار را می‌دیدم اما باید بگویم که از خواندن این رمان خیلی لذت نبردم. در چند وقت اخیر خیلی‌ها می‌آیند و می‌گویند داستان ایرانی بخوانیم. به نظرم این موضوع مانی‌فست نویسنده‌های شکست‌خورده ایران است، کتاب‌هایشان را نمی‌خوانند و از مخاطب توقع دارد که همینگوی، کافگا و ... را نخواند و کتاب‌های او را بخواند. حال در نقطه مقابل این که نویسنده ایرانی داستان خارجی می‌نویسد کمی برایم عجیب است. اولا ترجیح می‌دهم که داستان خارجی را از نویسنده خارجی بخوانم که زیستش را دارد. علاوه بر این، به نظرم لحن‌های سه شخصیت اصلی کتاب که از کشورهای متفاوتی هستند، هیچ فرقی با هم ندارد. معتقدم نویسنده ایرانی باید داستان ایرانی بنویسد چرا که زیستش را دارد و مفاهیم برایش پرمعناتر است. \r\n\r\nمی‌خواستم نشان بدهم که غرب به جز خسارت چیزی برای دنیا نداشته است\r\nوفایی در پاسخ به این نقد که «نویسنده ایرانی باید داستان ایرانی بنویسد»، گفت: نویسنده‌های زیادی وجود دارند که از کشورهای دیگر به جز کشور مادری‌شان می‌نویسند. بنابراین با نقد شما در این زمینه مخالفم. جنگ جهانی دوم علاقه‌مندی من است و به همین دلیل دوست دارم آن را به تصویر بکشم. البته قصدم این است که جنگ جهانی دوم که فاجعه‌ جهانی از سوی کشورهای غربی است را در برابر چشمان مردم بیاورم. به نظرم ما دو تمدن غربی و شرقی داریم؛ غربی‌ها از ابتدای تاریخ تا به امروز کشت و کشتار داشتند و جنگ‌های جهانی اول و دوم فاجعه‌های آنان است. از همین منظر، مطالعات تاریخی خود را در خدمت ایدئولوژی‌ام آوردم و بگویم غرب به جز خسارت برای دنیا چیز دیگری نداشته است. البته مطالعاتی هم در زمینه جنگ خودمان داشتم. برای مثال در کتاب‌های آقای گلعلی بابایی نکاتی وجود دارد که می‌تواند ما را به خود مشغول کند و زمینه نوشتن کتابی دیگر را فراهم کند. \r\n\r\nمحسن باقری‌اصل در بخش دوم صحبت‌های خود تاکید کرد: جمله‌بندی‌های کتاب بسیار خوب است در حالی که بعضی از نویسند‌ه‌ها را داریم که حتی فیزیک جملاتشان غلط است. ویرایش فنی کتاب هم بسیار خوب بود. نویسنده اشاره کرد که این کتاب از یک نمایشنامه گرفته شده است اما باید بگویم که ادبیات و رمان بسیار بزرگتر از سینما و تئاتر است. ما با کتابی مواجهیم که فیزیکش درست است اما شیمی آن درست نیست. در حقیقت فعل و انفعالات به خوبی انجام نشده است. به نظرم کتاب نتوانسته حتی به پوسته جنگ نزدیک شود. نام آن ضدجنگ است اما به نظرم ضدجنگ نیست. به نظرم تصاویر زیادی از خیلی از اتفاقاتی که در جنگ رخ می‌دهد داده نشده است. خیلی به جوششی بودن که نویسنده اشاره کرد اعتقادی ندارم،‌ نوشتن کار نویسنده است. همانطور که خبرنگار برای نوشتن یک گزارش کوشش می‌کند در نویسندگی نیز همین است. \r\n\r\nوفایی در بخش پایانی صحبت‌های خود گفت: برایم قصه و اتفاق مهمترین چیز بود. دوست داشتم درمورد غربی بنویسم که روزگاری مهد آتش‌افروزی بود و اکنون هم همان‌ها در جای‌جای جهان آتش‌افروزی می‌کنند. این کتاب از ما می‌پرسد که چه زمانی قرار است آنان دست از بشریت بردارند و این جنگ‌ها تمام شود. همچنین به جنگ درونی شخصیت اصلی کتاب که آلمانی است نیز پرداختم. \r\n\r\n\r\n\r\n ۵ کشور دنیا ۲۴ ساعته علیه ایران فعالیت خبری می‌کنند\r\nدر بخش دیگر این برنامه، مهدی محمدی، رئیس فرهنگسرای رسانه صحبت کرد. میثم رشیدی مهرآبادی که اجرای این برنامه را برعهده داشت، با دعوت از مهدی محمدی به روی صحنه از او خواست تا درباره روز خبرنگار صحبت کرده و درباره برنامه‌های فرهنگسرای رسانه به این مناسبت توضیحاتی بدهد. \r\n\r\nمحمدی با اشاره به روز خبرنگار گفت:‌ همه ساله در روز خبرنگار سعی می‌کنیم علاوه بر برنامه‌هایی که طرح‌ریزی می‌شود، پیوستی به حوزه کتاب داشته باشیم و از خبرنگارانی که در این حوزه فعالیت دارند تقدیر کنیم. در حوزه خبری باید بگویم که وضعیت عجیبی داریم و شاید هیچ کشوری به جز ایران نباشد که 5 کشور دیگر در دنیا اتاق خبر 24 ساعته برای پوشش اخبار و رویدادهایش داشته باشند. شاید این حرف در جلسه‌های عمومی این‌گونه تفسیر شود که بگویند شما همه را دشمن می‌دانید و به دنبال توطئه‌اید اما در چنین جمع‌های تخصصی و از زاویه مخاطب تخصصی می‌توان گفت که 5 کشور دنیا شبانه‌روزی علیه ما فعالیت می‌کنند و در این فعالیت تابع هیچ قانون و ضابطه‌ای نیستند. \r\n\r\nبا استعداد و انرژی بچه‌های رسانه قابلیت تقابل با رسانه‌های دنیا را داریم\r\nوی اضافه کرد: مجموعه خبرنگاران ایرانی که سالی یکبار به مناسبت روز خبرنگار بهشان توجه می‌شود، نقطه مقابل تلاش‌های همان 5 کشورند که 24 ساعته علیه ما فعالیت می‌کنند و شبکه‌های متعددی هم دارند. جامعه‌ای که یکه و تنها در برابر این حجم از خبرهای سوء قرار دارد جامعه خبرنگاری است و باید از این زاویه این روز را بهشان خسته نباشید و تبریک بگوییم. معتقدم که خلاها ناشی از اشکال ابزاری نیست. شاید از نظر امکانات و تجهیزات و تعداد رسانه خیلی مشکلی نداشته باشیم اما فضای داخلی رسانه‌ای ما و آن چیزی که بین رسانه‌های ما در جریان است، اگر ناظر بر تمام ظرفیت‌های بچه‌های خبرنگار و روزنامه‌نگار باشد، اوضاع‌مان خیلی بهتر می‌شود. به نظرم با همین استعداد و انرژی که داریم قابلیت تقابل با رسانه‌های دنیا را داریم و خیلی وقت‌ها این موضوع را نشان دادیم و ثابت کردیم. امروز می‌بینیم که ظرفیت یک خبرنگار در شبکه‌های مجازی می‌تواند اندازه یک رسانه کمک‌کننده باشد. باید اعتماد و حمایت کرد. مهمترین ضعفی که جامعه رسانه‌ای ما با آن دست به گریبان است، نبود حمایت است در حالی که باید به ظرفیت‌های خودمان بیشتر عنایت داشته باشیم. نمونه این ظرفیت‌ها همین جلسه‌ و نگارش یک کتاب توسط یک خبرنگار است. ورود به کتاب نوشتن از سوی آقای وفایی، ورودی خاص و ویژه است. \r\n\r\n\r\n\r\nتلاش فرهنگسرای رسانه برای جلب توجهات به رسانه‌های مکتوب\r\nرئیس فرهنگسرای رسانه با اشاره به تلاش این مرکز برای نمایش ظرفیت‌های رسانه‌های مکتوب گفت: همیشه تلاش ما در فرهنگسرای رسانه این است که اینجا محملی برای دیده شدن این جور اتفاقات باشد. به نظرم نکته مهم در این زمینه نشان دادن قابلیت‌ها و توانمندی‌های بچه‌های رسانه است که شاید تاکنون کمتر بدان توجه شده باشد. جهت‌گیری ما توجه به رسانه‌های مکتوب است که البته معتقدم این بخش از رسانه، مادر رسانه‌های جدید است. تلاش می‌کنیم با یکسری از اقدامات این‌چنینی آن بی‌توجهی‌ها را جبران کنیم و توجهات را به سمت رسانه‌های مکتوب ببریم. روزنامه‌های ما اکنون از نظر موضوعات اقتصادی در سخت‌ترین شرایط عمر خود به سر می‌برند. از همه دوستان هم درخواست دارم که کمک کنند تا این مسیری که انتخاب کرده‌ایم به نتیجه برسد. \r\n\r\nدر پایان این برنامه رییس فرهنگ‌سرای رسانه به اهدای لوح تقدیر از خبرنگاران حاضر در نشست تجلیل کرد.\r\nانتهای پیام/ \r\n...
به گزارش روابط عمومی فرهنگسرای رسانه، مدرسه تخصصی رسانه با رویکرد برگزاری دوره‌های تخصصی هنر و رسانه، دوره آنلاین «داستان‌نویسی ویژه کودکان و نوجوانان» را با حضور «حامد حاجیان» برگزار می‌کند.\r\n\r\nحامد حاجیان، کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی و مدرس داستان نویسی و نمایشنامه‌نویسی و نمایش به نوجوانان است. \r\n\r\nمدرس پروژه بینا فرهنگی نوجوانان ایران و لهستان با نام فراتر از مرزها، نویسنده نمایش کافه پولونیا تاتر گدوتوفسکی‌، وروستلاو‌، لهستان، نویسنده، مدرس و مشاور نمایش «اصفهان شهر بچه‌های لهستان» به سرپرستی رکسانا مهرافروزن‌. اجرا شده در موزه هنرهای معاصر اصفهان، نویسنده و کارگردان نمایش «مدرسه، مدرسه است»، نویسنده و کارگردان نمایشنامه‌«فاگین»، نویسنده و کارگردان نمایش «کابوس‌ها»، نویسنده و کارگردان نمایش «لرز»، رتبه اول کارگردانی‌ و نمایشنامه نویسی جشنواره دانش‌آموزی منطقه ۵ برای نمایش لرز، رتبه دوم کارگردانی و نمایشنامه‌نویسی جشنواره دانش‌آموزی مناطق تهران برای نمایش لرز بخشی از فعالیت‌های ادبی حامد حاجیان است.\r\n\r\nهنرجویان بعد از اتمام موفق دوره، گواهینامه معتبری از سوی سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران دریافت می‌کنند.\r\n\r\nبرای ثبت‌نام می‌توانید با شماره تلفن‌های ٣-٢٢٨٨٨٧٨٢(واحد آموزش) تماس بگیرید و یا به سامانه یکپارچه آموزش سازمان فرهنگی هنری به نشانی ‏Edu.farhangihonari.ir مراجعه کنید....
مرضیه حیدرپور عضو موسسه توسعه هنرهای تجسمی معاصر با بیش از ۱۸ سال سابقه در هنر تذهیب و برگزاری بیش از ۲۰ نمایشگاه فردی و گروهی و معصومه حیدرپور با سابقه تدریس در خانه خوشنویسی، بیش از ۱۸ سال سابقه در هنر تذهیب و برگزاری بیش از ۲۰ نمایشگاه فردی و گروهی منتخبی از آثار خوشنویسی و نقاشی‌خط خود را به نمایش گذاشته‌اند.\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n...
به گزارش روابط عمومی فرهنگ‌سرای رسانه، «ولایت عشق» دومین نمایشگاه گالری مجازی رسانگار فرهنگ‌سرای رسانه با نمایش آثار خوشنویسی و نقاشی‌خط مرضیه و معصومه حیدرپور به مناسبت عید سعید غدیر خم ۱۸ تا ۲۸ مرداد ماه در سایت و اینستاگرام فرهنگ‌سرای رسانه به تماشاست.\r\n\r\nمرضیه حیدرپور عضو موسسه توسعه هنرهای تجسمی معاصر با بیش از ۱۸ سال سابقه در هنر تذهیب و برگزاری بیش از ۲۰ نمایشگاه فردی و گروهی و معصومه حیدرپور با سابقه تدریس در خانه خوشنویسی، بیش از ۱۸ سال سابقه در هنر تذهیب و برگزاری بیش از ۲۰ نمایشگاه فردی و گروهی منتخبی از آثار خوشنویسی و نقاشی‌خط خود را به نمایش گذاشته‌اند.\r\n\r\nبرای بازدید از این نمایشگاه یه سایت رسمی فرهنگ‌سرای رسانه resaneh.farhangsara.ir و صفحه رسمی این مرکز در اینستاگرام @farhangsararesaneh مراجعه کنید.\r\n\r\nلازم به ذکر است گالری مجازی رسانگار با هدف حمایت از هنرمندان فراخوانی را ویژه هنرمندان حوزه تجسمی منتشر کرده است. برای نمایش آثار خود در این گالری مجازی رزومه و نمونه آثار خود را به نشانی resanegarartgallery@gmail.com ایمیل کنید یا از طریق نرم‌افزار واتس‌اپ به شماره تلفن 09223676801 ارسال کنید.\r\n\r\n...
به گزارش روابط عمومی فرهنگ‌سرای رسانه، ویژه برنامه «عید غدیر همراه با اهل قلم»، به همت فرهنگ‌سرای رسانه با مشارکت گروه هنری خانواده کوچک پنجشنبه ۱۶ مرداد ساعت ۱۸ در فرهنگ‌سرای رسانه برگزار می‌شود.\r\n\r\nاین برنامه که در آستانه عید سعید غدیر خم و روز خبرنگار اجرا می‌شود از بخش‌هایی چون: اجرای برنامه شاد و مفرح ویژه کودکان و نوجوانان، اجرای نمایش «آقا به پابوس آمدم» و تجلیل از اهالی قلم به مناسبت روز خبرنگار در فرهنگ‌سرای رسانه برگزار می‌شود.\r\n\r\nبه دلیل رعایت پرتکل‌های بهداشتی پیشگیری از بیمار کرونا، این ویژه برنامه به صورت زنده از صفحه رسمی فرهنگ‌سرای رسانه پوشش داده می‌شود. برای حضور مجازی در این برنامه به نشانی @farhangsararesaneh در اینستاگرام مراجعه کنید.\r\n\r\n...
به گزارش روابط عمومی فرهنگ‌سرای رسانه، به مناسبت عید سعید غدیرخم، ویژه برنامه «غدیرشناسی» به همت فرهنگ‌سرای رسانه و با مشارکت کانون آفتاب زندگانی برگزار خواهد شد.\r\n\r\nاین ویژه برنامه که روز شنبه ۱۸ مردادماه ساعت ۱۸ ساعت به مناسبت عید خم به صورت زنده برگزار می‌شود، از بخش‌هایی چون سخنرانی استاد حسن کلانتریان، دکلمه‌خوانی و اجرای احسان مقدس و امین محمدی، جلسه پرسش و پاسخ و مسابقه غدیر شناسی با اهدا جوایز تشکیل شده است.\r\n\r\nبه دلیل رعایت پرتکل‌های بهداشتی پیشگیری از بیمار کرونا، این ویژه برنامه به صورت زنده از صفحه رسمی فرهنگ‌سرای رسانه پوشش داده می‌شود. برای حضور مجازی در این برنامه به نشانی @farhangsararesaneh در اینستاگرام مراجعه کنید.\r\n\r\n...
به گزارش روابط عمومی فرهنگ‌سرای رسانه، ویژه برنامه «کتاب خبرنگار» با نقد و بررسی کتاب «جنگ کی تمام می‌شود» نوشته صادق وفایی در فرهنگ‌سرای رسانه برگزار می‌شود. \r\n\r\nصادق وفایی نویسنده خبرنگار باسابقه خبرگزاری مهر از خبرنگاران باسابقه حوزه ادبیات و نشر است.\r\n\r\nرمان «جنگ کی تمام می‌شود» که توسط انتشارات هیلا به چاپ رسیده است، دربرگیرنده اتفاقات آخرین روز جنگ جهانی دوم در خانه‌ای مخروبه در برلین است، اتفاقاتی که به سبب مواجهه یک‌ افسر آلمانی، یک افسر روس و یک امدادگر آمریکایی شکل می‌گیرند. خانه مخروبه در منطقه‌ای از شهر قرار دارد که هنوز نیروهای متفقین آن‌ را اشغال نکرده‌اند و افسر آلمانی‌ که وارد خانه می‌شود هم هنوز از پایان جنگ و خودکشی هیتلر اطلاع ندارد. \r\n\r\nاین رمان علاوه بر ساختار داستانی‌ جذاب خود، مروری بر تاریخ انقلاب اکتبر روسیه، جنگ جهانی دوم در اروپا، زندگی مردم آمریکا در آن ‌برهه و دیگر مسائل تاریخی قرن بیستم در جوامع غربی دارد. \r\n\r\nویژه برنامه کتاب خبرنگار روز یکشنبه ۱۹ مردادماه از ساعت ۱۸ تا ۲۰ با حضور صادق وفایی نویسنده، محسن باقری منتقد و میثم رشیدی مهرآبادی مجری در سالن آمفی تئاتر دکتر یونس شکرخواه فرهنگ‌سرای رسانه برگزار می‌شود. \r\n\r\nاین برنامه به همت فرهنگ‌سرای رسانه و با مشارکت امور کتابخانه‌های سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران و خبرگزاری مهر برگزار می‌شود. \r\n\r\n‌به دلیل لزوم رعایت پرتکل‌های بهداشتی، این برنامه را صورت زنده از صفحات رسمی فرهنگ‌سرای رسانه و دیگر رسانه‌های مشارکت کننده در اجرای این برنامه، پوشش داده می‌شود.\r\n...
در نشست نقد و بررسی کتاب خاطرات جانباز عبدالعلی یزدانیار مطرح شد:

«صدِ روسی» ذکر مصیبت نیست!

جواد کلاته عربی در نشست نقد و بررسی کتاب «صد روسی» گفت: نویسندگان در حوزه مستندنگاری به ورطه کلیشه می‌افتند و گاهی نویسنده حال و هوای راوی را به حال و هوای خودش ترجمه می‌کند.

به گزارش روابط عمومی فرهنگ سرای رسانه، کتاب «صد روسی» شامل خاطراتی از جانباز عبدالعلی یزدانیار است که به قلم میثم رشیدی مهرآبادی توسط انتشارات شهید کاظمی منتشر شده است. این کتاب در محل این فرهنگ سرا با حضور جواد کلاته عربی (نویسنده و پژوهشگر دفاع مقدس) و محسن باقری اصل (منتقد ادبی) نقد و بررسی شد.


اطلاعات شخصی از راوی کتاب کم است
جواد کلاته عربی، نویسنده و پژوهشگر دفاع مقدس درباره کتاب «صد روسی» گفت: از خواندن کتاب «صد روسی» لذت بردم، ولی هر کاری زوایا، نکات مثبت و منفی خودش را دارد. اصل این کار قابل تقدیر است و ما حمایت‌های رزمندگان دفاع مقدس را بازگو می‌کنیم و این تجربیات برای همیشه قابل استفاده است. مخصوصا وقتی ما به منِ نوعی نزدیک می‌شویم و ما به راوی اجازه می‌دهیم خودش باشد و خودش را روایت کند تا تجربه مستقل یک زندگی انسانی را به تصویر بکشد.

او ادامه داد: مقدمه خوبی از راوی در ابتدای کتاب نوشته شده است. راوی شرح ملاحظات و طریقه روایتگری را گفته بود و من استفاده کردم و ای کاش نویسنده نحوه مراجعات به خاطرات راوی را توضیح می‌داد تا هرچیزی که ما به عنوان مخاطب نیاز داشتیم بدانیم.

نویسنده کتاب «در هیاهوی سکوت» با اشاره به چگونگی آغاز کتاب گفت: کتاب از ۳۱ بهمن سال ۱۳۵۹ آغاز می‌شود و از روز اول جنگ با شنیدن صدای هواپیمای عراقی و جلوتر می‌رویم و جای این پرسش است چرا به دوران قبل از جنگ نپرداختیم؟ این راوی حتی می‌توانست دوران قبل از جنگ را ذکر کند و بخشی از کار نویسنده فکر کنم اضافه کردن خاطرات قبل از جنگ راوی است.

کلاته ادامه داد: به دو مسئله نگاه داشته‌ام و کتاب «صد روسی» را از دو منظر نگاه کرده‌ام؛ نخست به عنوان اثر پژوهشی و دوم اثر قلمی از نظر لحن و فضای حاکم بر کار حائز اهمیت است. به نظرم این کار در بعضی جاها خلاهایی داریم و در حالت کلی پیوستگی کار در جاهایی قطع می‌شود. برای مثال از بحث حمله هوایی در مهرآباد ما خیلی زود به اهواز می‌رسیم یعنی شرح سفر داده نشده است یا اینکه تکلیف مقاطع بین عملیات‌ها چندان مشخص نیست که ممکن است فراموشی راوی باشد یا ممکن است نویسنده ملاحظاتی داشته ولی به هرحال نقصی به کتاب است.

این منتقد در ادامه نبود اطلاعات شخصی از راوی را مشکل دیگر کتاب دانست و گفت: اطلاعات شخصی از راوی کتاب کم است؛ برای مثال اطلاعات ما درباره ویژگی‌های شخصی و توانمندی‌های بدنی بسیار مهم است، اما در این باره اطلاعاتی به دست نمی‌آوریم. در کل به نظرم در خاطرات شفاهی بحث تحقیق و مصاحبه بسیار مهم است، زیرا ما می‌توانیم مباحث ریز را در قالب همین خاطرات به دست بیاوریم.


کلاته در بخشی دیگر از سخنانش درباره اینکه نویسنده می‌توانست تمام مقاطع زندگی راوی را ذکر کند، گفت: اینکه بخواهیم بخشی از زندگی راوی را بگوییم قراردادی است؛ یعنی نه امتیازی هست و نه امتیازی نیست. ولی وقتی آن بخش را مرور می‌کنیم می‌بینیم راوی صحبت‌های زیباتری برای گفتن داشته‌ است. به هرحال بخشی از زندگی راوی در جبهه نیست و در کوچه‌ پس‌کوچه‌های تهران و در منزلش است که ما باید آن‌ را هم ببینیم. در جاهایی از کتاب کلی‌گویی داریم. برای مثال زمانی که راوی بحث اردوگاه طالقانی را مطرح می‌کند کاش نویسنده اطلاعات و تصاویر بیشتری از اردوگاه می‌داد. در جاهایی نیز توصیف وجود دارد برای مثال آنجایی که راوی یا همرزمانش مجروح می‌شوند.

او در ادامه گفت: هنر نویسنده در مستندنگاری این است که خودش را از میان بردارد و تنها با تجربه راوی مواجه شود. من به کتاب «صدِ روسی» و روایت‌های آن اعتماد کردم، چون راوی محتاط عمل می‌کند و نویسنده آن را منتقل می‌کند. یکی از تفاوت‌های مهم در بحث تاریخ شفاهی این است که هر فردی رویدادهای خاص خودش را دارد.


این منتقد افزود: من با فرهنگ واژگانی راوی ارتباط خوبی گرفتم و احساس کردم روایت‌های یک فرد کلیشه‌ای نیست چون در حوزه مستندنگاری به ورطه کلیشه می‌افتند و نویسنده حال و هوای راوی را به حال و هوای خودش ترجمه می‌کند. البته هنر نویسنده این است که آن را تزیین، آرایش و پیرایش و ضمن حفظ هویت به مخاطب برساند و در این کتاب نویسنده سعی کرده این اتفاق بیفتد. فرهنگ واژگان به مدد روایت‌های و خنده‌داری که در سرتاسر کتاب است بسیار قوی است و نکته مثبت این است که در کتاب ذکر مصیبت نشده. در بحث انتقال امانتدارانه لحن راوی یک غفلت‌هایی صورت گرفته و جاهایی با خواننده مستند صحبت می‌کند و این را باید از امانت‌دار بودن روایت جدا کنیم و وظیفه نویسنده است ما را با خاطراتِ راوی روبرو کند نه با خود راوی.

راوی و نویسنده در هم تنیده شده‌اند

محسن باقری اصل، منتقد در ادامه این نشست سرگردانی در بحث روایت را مشکل اصلی کتاب «صد روسی» دانست و گفت: من در کتاب «صد روسی» به شدت طرفدار راوی هستم و به شدت طرفدار نویسنده نیستم. زمانی که در کتاب جلو می‌رویم متوجه نمی‌شویم کجا نویسنده است و کجا راوی. این دو بسیار در تنیده شده‌اند و این مشکل نویسنده است. نویسنده در انتخاب فرم‌های مختلف نویسنده سرگردان است. یعنی اینکه راوی صحبت می‌کند و نویسنده باید مشخص کند که داستان کوتاه می‌نویسد یا داستان بلند، یا متن تاریخ شفاهی و یا متن مستندنگاری و آیا این متن باید به جستار تبدیل شود.


او افزود: نویسنده باید اطلاعات اضافی که حتی راوی فکر می‌کرده مهم است را به نفع داستان تمام کند تا داستان جان بگیرد. راوی شعار نمی‌گوید و به درستی بسیاری از چیزها را به عنوان خاطره حذف کرده است و وقتی راوی این کار را انجام می‌دهد نویسنده باید اطلاعات اضافه را کنار بگذارد بیشتر در حقیقت این کتاب را می‌شنویم تا بخوانیم چون راوی حضور پررنگ دارد.

باقری افزود: پاراگراف داستانی را نباید با پاراگراف مستندنگارانه مخدوش کرد ولی با این حال کتاب پیش می‌رود. نویسنده سوژه را خوب پیدا کرده ولی مسئله این است که سوژه را تبدیل به ابژه نمی‌کند. راوی کار خودش را انجام داده است. هنوز نویسنده بین فرم‌های مختلف نوشتن سرگردان است و برای حل این موضوع باید بیشتر به راوی استمرار می‌کرد در حالیکه در نحوه نوشتن و اتفاق‌هایی که می‌افتد کتاب می‌توانست به یک رمان تبدیل شود.

او بیان کرد: راوی در کتاب مردد است و مردد بودن راوی خود فرم است. خاطره‌ را کسی می‌تواند بگوید که خاطره داشته باشد خیلی در جامعه دچار سندرم گزافه‌گویی هستند. راوی هنوز غیر مستقیم می‌گوید شما نمی‌دانید جنگ چیست. البته اگر راوی مردد است به این دلیل است که چیزهایی از ذهنش پاک شده. به نسبت خیلی کتاب‌های دیگر این کتاب بسیار حرف و تصویر برای گفتن دارد. راوی دچار یک رئالیسم خشن است. یعنی واقعیت را تمام خشونت را می‌بیند و جز به جز می‌گوید.

راوی راضی نبود درباره اطلاعات شخصی‌اش بگویم

در پایان نویسنده میثم رشیدی مهرآبادی و راوی کتاب عبدالعلی یزدانیار به پاسخ‌گویی به برخی انتقادات پرداختند.

عبدالعلی یزدانیار در سخنرانی کوتاهی گفت: کتاب از نظر من زحمات طاقت‌فرسایی که نویسنده کشیده است. دوست داشتم که نامم در میان کسانی که تاریخ دفاع مقدس را ثبت کردند باشد. من اغراق نمی‌کنم اما یقین دارم شهدا اینجا حضور دارند.

میثم رشیدی مهرآبادی، نویسنده کتاب «صد روسی» در پایان گفت: منتقدان در این جلسه عنوان کردند که کاش روش کار را می‌نوشتم که در آخر کتاب اشاراتی در این باره کرده‌ام. راوی کتاب درگیر مسائل مجروحیت و در حال رفت و آمد به بیمارستان بود و فرصت این نبود خاطراتش را بطور کامل بگیریم. راوی اصرار داشت که حتی عکسش را هم در کتاب نیاورم و اگر ردی از خانواده نمی‌بینیم به این دلیل بود که تلاش داشت خودش و خانواده‌اش را حذف کند و آنچه ما می‌بینیم باز اصرار من است که او را به این موضوع متقاعد کردم. حضور خانواده خیلی ظریف است و با اصرار من قبول کردند که اسم همسرشان را بیاوریم.

نویسنده کتاب «صد روسی» تصریح کرد: درباره اطلاعاتی که درباره راوی است آنقدر که راوی رضایت داشته است اطلاعات را آورده‌ام. قبول دارم که جاهایی کم است ولی تلاش‌هایی کردم اطلاعات بیشتری بیاید ولی دیدم که رضایت ندارند. راوی اساسا روضه‌خوانی بلد نیست اما من هم جاهایی را که به سمت روضه‌خوانی رفته حذف کرده‌ام چون ذکر مصیبت در این دست کتاب‌ها زیاد است.

رشیدی مهرآبادی در پذیرش این نقد که کتاب در زمینه‌ پژوهشی کم‌کاری کرده است، گفت: من قبول دارم که به لحاظ پژوهشی باید در زندگی راوی بیشتر کار می‌کردم. در ابتدای کار راوی به دلیل داروها شب‌ها بیدار بودند و روزها برایشان بیداری سخت بود و ما به این تصمیم رسیدیم که خاطرات را بنویسد و آن نوشته کار ضبط و صدا را انجام می‌داد و من دوباره می‌نوشتم و ویرایش می‌کردم و بخشی از کار اینگونه پیش رفت ولی با این حال قله‌های کار مشخص شد. به همین صورت درگیر کتاب بودیم و کتاب آماده شد و خود راوی نوزده بار کتاب را ویرایش کرد. در نهایت راوی به این نتیجه رسید که نام «صد روسی» را انتخاب کنیم که به خاطره و اتفاقی که برای شهید اصفهانی رخ داد، برمی‌گردد.

مدیون تلاشگران فرهنگ دفاع مقدسیم

در ابتدای این نشست هم مهدی محمدی، رییس فرهنگسرای رسانه، ضمن تجلیل از ایثارگری رزمندگان در طول جنگ تحمیلی، از برگزاری چنین نشست هایی در فرهنگسرای رسانه ابراز خشنودی کرد و گفت: تمام ظرفیت این فرهنگسرا برای برگزاری برنامه های با محوریت فرهنگ و دفاع مقدس، در اختیار فعالین این عرصه است.

وی افزود: این که کسی بخشی از وقت و انرژی خودش را صرف تولید اثری کند که بخشی از تاریخ ما را زنده کند، جای تقدیر دارد و همانقدر که ما مدیون ایثارگران دوران دفاع مقدس هستیم، مدین چنین افرادی هم در عرصه فرهنگ هستیم.

رییس فرهنگسرای رسانه ادامه داد: زمانی که متوجه شدم چنین مراسمی برگزار می‌شود با همه وجودم در آن شرکت کردم و فرهنگسرای رسانه باید به داشتن این ظرفیت‌ها به خود ببالد. امیدوارم مردم کتابخوان‌تر شوند و نسل‌هایی که شناختی از انقلاب ندارند با خواندن آثار، از آنان شناخت کافی پیدا کنند. کشورهای دیگر برای کشته‌گان جنگ‌های جهانی برنامه‌ها می‌سازند و  در کشور فرانسه ردپای کشتگان را می‌بینیم و بزرگترین نمادهای این شهر به نام شهدا است ولی ما در کشورمان برای تدفیع شهدا هم مشکل داریم.

کتاب «صدِ روسی» را انتشارات شهید کاظمی با قیمت ۱۲۰۰۰ تومان وارد بازار کتاب کرده است .

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *